Lydia Rabinowitsch-Kempner

odkryła prątki gruźlicy przed Robertem Kochem.

Ponieważ w ówczesnym Imperium Rosyjskim kobiety nie miały prawa studiować, najpierw podjęła studia w Zurychu i Bernie, a następnie przeniosła się do Berlina. W 1904 roku wykryła prątki gruźlicy w surowym mleku. To był sukces, którego nie udało się osiągnąć jej mentorowi, Robertowi Kochowi.

Karierę czołowej mikrobiolożki rozpoczęła w Królewskim Pruskim Instytucie Chorób Zakaźnych (Königlich Preußisches Institut für Infektionskrankheiten). Była jedyną kobietą pracującą bez wynagrodzenia u boku Roberta Kocha. W 1898 roku została profesorką bakteriologii w Stanach Zjednoczonych.

Później ponownie podjęła pracę w Instytucie Roberta Kocha (Robert-Koch-Institut), a wkrótce przeniosła się do Charité jako asystentka naukowa. W 1912 roku została pierwszą profesorką w Berlinie bez stałego zatrudnienia. Dopiero w 1920 roku otrzymała dobrze płatną umowę jako dyrektorka Instytutu Bakteriologicznego w Miejskim Szpitalu Moabit. W 1934 roku naziści zmusili ją do przejścia na emeryturę.